Bel Crist pro teriol,

dut vegle dut sol,

ci asto vedù

se n jì da mont su?

Na mëda ciariada dassënn da no dì

gonela fruada, gurmel dut sclaurì,

doi stelfri da broce, doi bëc davossù,

doi ogli da straca nte n mus dut sfenù!

Sa mont la spetáva n sticon de bagoc:

na ciaspa de pongol pro cater piloc,

na crentena n zapole, n busc da neté,

n om da scirache, cinch fioi da sfamé!

O Crist pro teriol,

dut vegle, dut sol,

no n asto vedù

bel nia deplù?

N scior l é passé con cësta e bachët

nia l no n ava de frust ne de sclët:

doi fetri ciauzei de tender scapin,

ciamëja de sëda, corpeto bel fin!

Avisa l se n jiva coi ogli dalonc:

ci bele pasture! Ci bosć e ci monc!

De soura na rama ciantáva n ucel

sciaudáva l sorogle beriáva n vedel!

Bon Crist pro teriol

dut velge, dut sol,

trop, trop t’as vedù

no nriesce deplù!