Gliejia
Nadal da na ota
L me conta chel ma nono
che co l eva n tal tosat,
da Nadal, pede n sansono
i ciapava de bon lat.
E duc cuanc i fea le bele…
ma vardé sti muole ncuoi:
i volesse caramele,
strazarie… mi chest no l voi.
Noi alora s’eva usai
a tignì de dut tant cont
che no s’ava n boro mai
da sprecà, senza avè font.
E se preava e se centava
propio con dut cuant l cuor…
e caprizi no se n’ava
l eva Nadal per l Signor.
Da le dodes se se n jiva
con doi bogn ciauzar da far
con na lum apena viva
nten pico ruo feral.
L eva bel a Messa granda…
Se i centava su al Bambin…
Senza orghen, senza banda,
ma con fede e amor divin.
E po canche se vigniva,
de bon riji, bioc da lat…
De lat vert la compariva
na gran torta sun n piat.
E sto tant pareva noze
che de meo no l eva nia…
No ocoreva goc e boze…
Gnanca zucher sora via.
Vardé ncuoi ci na baldoria…
Nia no basta, dut l é puoch…
se la carta de la storia
ota fora pi pesoch,
vedaré ci puore stente
che sarà sti malujai
che no l é ci che incontente
che no i n’à de nia assai.
O tosac, tignive a mente,
pensé sora, no se sà…
Fé Nadal semplizemente
senza tant jì a sgolosà.
autore: Luigia Lezuo
provenienza dei testi: T'es bel o Col dagnora
lingua: col


