L eva chi che tiráva a le cherte sun fornel, chi che dormiva sun bánch, chi che matiáva pro taula. Mi, n chëla veia de Nadel, a speté de jì a mëssa da mesanot, ie sonve mefo corëst davò a mia nona che l’ava dit che la jiva a taié su pán da fè balote. Pán blánch de struzer – per n di come Nadel – e balote, per deplù.
L’ava tout n gran cortel, n cop blánch e n toch de struzer vegle: la l ava taié su a fëte, e po de chëste la fajëva tán’ de pichi cuadri. Plën l taier, la l svuotáva ju nte cop.
Ci suzédelo? Che doi o trei de chi pichi toc blánc i toma via per fonz e i và a fenì sot taula ite.
“Me i tòleto su?”
“Zerto, nona!”
E ju mi sotite, a i coie su. Giustache l ultimo – na tel frëgola – nvezeche ie l mëte sun taula, me l mëte nte la bocia.
“Ci àsto, che te mastieie?”
“N pico toch de pán…”
“Oh tosat, ci ora saràla mo! No te podëve, no te podëve! Te l eve pa ence dit….”
Ite nte stua a cialé a l’ora: l zagher maiou l eva passé via l dodesc.
“Nò, no te pòs plu jì a la comunion. Co fajónso, co fajónso…? Vos, Tone (la ie deva del vos a suo om), ci ora fajéiso?”
“Come chëla de stua, i é regolade compagne.”
“Co se fèlo, ades?”
N eva sauté fora n chero bisbilio: risćiáve la comunion de maitin!
“No sarà miga per na frëgola de pán…
Che l vade a se confessé davánt mëssa, nte sacrestia…
Se l é sté mangé, l é sté mangé e l se la mëte via per n auter viade…
L é na vergogna se dël sol no pò jì ju a la comunion, ci dìghelo mo l preve, ci dìgheli chi autri?…
Che l vade e pò l se confesse l viade davò...
La mëssa la scomencia da mesanot, ma a la comunion se và da cuaji l’una…”
Chëla che siebe stada la vera soluzion no l savësse; me pèr mefo che a la comunion sombe jù, con sto gran picé o mánco su la coscienza.