A jì a respone mëssa a don Antonio, cánche l ruáva da lafora ite, l eva dagnëra na comedia. Mascima da mëssa grana.
Japé auté, a ce bas njeneglei via per fonz, duta na slatinada a gara con dël a chi che ie deva plu snel.
“Introibo ad altare Dei” l scomenciáva. E no te ruáve adora de respone che l’ava bele dit sua seconda dománda. Sun auté, se l messel l no ruáva per ora e temp da na pert a l’autra (l eva da l tò, rué japé, fè la genoflescion e tourné da l’autra su, senza se ngamberlé) l eva bele dël che ie jiva adincontra e ie l toláva fora da le mán al ministránt; a chël che ie sgotáva su l vin co le ampoline, usé coche l eva da n mëte ite demè na gota sola nte calesc coi autri prevesc, dël l ie dijëva:
“Sièrta, sièrta nte chël vin!”
Plu bel ncora per chi che jiva col inzens. Dël l eva dut n sautament a mán ngropade su suo bel venter. Cánche ie ruáva su per l mus chële one de turibol, l eva duta na boussada:
“Via, via co sto fum!” l se parëva co le mán; l se n sciampáva trei varesc ndrio e, cánche l ava dël da nzensé, l ie deva cater menade mprescia ben dalonc dal mus. A savei che l no duráva l fum e che chelche monada l assa trat ju, cánche se pariciáva l turibol nte sacrestia e po sun porta de sacrestia, senza ester vedus dal mone, se ie metëva ite n cazuol deplù de inzens. Dut percieche l poiateie polito. Del rest, don Antonio l domanáva de chi che s’eva e ci che se fajëva. Degugn saváva che ence dël l ava da fè co la scola, che l eva n brao profescior.